شمارهٔ ۱۵۹
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی‌های بهار و لذتی که این فصل برای انسان‌ها به ارمغان می‌آورد، می‌پردازد. شاعر از شوق و طرب مردم در این ایام سخن می‌گوید و دعوت به گردش در گلزارها و لذت از طبیعت می‌کند. همچنین به اهمیت لحظه‌ها و زندگی در این دنیا به عنوان مزرعه‌ای برای آخرت اشاره دارد و تأکید می‌کند که باید از زمان بهره‌برداری کرد. در نهایت، شاعر با کار و تلاش، محصولاتی برداشت می‌کند که از کاشت خودش به دست آمده‌اند.
حبذا نزهت ایام بهارکه برد ز اهل خرد صبر و قرار
هوش مصنوعی: چه خوب است که روزهای بهار، آرامش و صبر را از اندیشمندان و خردمندان میگیرد.
سجع گویان شده از ذوق و طربقمری و فاخته بر سرو و چنار
هوش مصنوعی: پرندههایی مانند قمری و فاخته از شادی و هنر، دلنشین و زیبا به گرد درختان سرو و چنار میچرخند.
وقت آنست که از خانه کنندبتماشا سوی گلزار گذار
هوش مصنوعی: زمانی است که از خانه بیرون بیایند و به تماشای گلها در باغ بروند.
دشت از سبزه چو دریا در موجریخته گوهر عشرت بکنار
هوش مصنوعی: دشت پر از سبزه است که مانند دریا، موجهایش خوشحالی و شادی را به کنارهها می‌آورد.
گوهر عشرت اگر میطلبیگذری کن سوی آن دریا بار
هوش مصنوعی: اگر به دنبال شادی و لذّت هستی، باید به سوی دریا و وسعت آن بروی.
ساقیا سبحه و سجاده بگیربر خمار برو باده بیار
هوش مصنوعی: ای جامداده، صفا و عبادت را کنار بگذار و به میخانه برو و شراب بیاور.
نقد را دان که نبینم اثریبا تو امسال ز آینده و پار
هوش مصنوعی: به خوبی بدان که من امسال هیچ نشانی از تو نمیبینم، چه به حالتی که باشد و چه به یاد گذشته.
اینجهان مزرعه آخرتستهر چه خواهد دلت ایدوست بکار
هوش مصنوعی: این دنیا مانند مزرعه‌ای است که نتایج آن در آخرت مشخص میشود. هر چیزی که خواسته و آرزوی دلت باشد، باید در این دنیا کشت و کار کنی.
دهقنت پیشه گرفت ابن یمینتا هم از کشت خودش آرد بار
هوش مصنوعی: کشاورز برای تأمین زندگیاش به زراعت و کشت محصولات خود روی آورد تا از برداشت آنها بهرهمند شود.