شمارهٔ ۱۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر، با وصف زیبایی‌های محبوب خود، احساسات عمیق عاشقانه‌اش را بیان می‌کند. او از دل‌آشفتگی‌اش در برابر زیبایی محبوب سخن می‌گوید و آن را با گل و گیاه تشبیه می‌کند. شاعر به شکل شاعرانه‌ای اشاره می‌کند که چگونه عشق و زیبایی محبوبش در زندگی‌اش تأثیر گذاشته و او را سرمست و شاداب کرده، اما در عین حال اندوه و غم عشق را نیز احساس می‌کند. او به تصاویری از گل، نیلوفر و بلبل اشاره می‌کند که همگی نمادهای عشق و زیبایی هستند. عشقش به محبوب آنچنان عمیق است که گویی هیچ کس دیگری شایسته‌ی این زیبایی نیست. در نهایت، شاعر به غم و درد ناشی از فاصله‌اش از محبوب اشاره کرده و از آرزوی وصال سخن می‌گوید.
آمد آنسرو سهی بر گل نشان سنبلششد دلم آشفته تر از سنبل او بر گلش
هوش مصنوعی: دختر زیبایی از دور آمد که نشانههای گل و بوی خوش آن را داشت. این دیدار باعث شد که قلب من بیشتر از قبل در هم بریزد و بیتابی بیشتری احساس کنم.
روز روشن بود گوئی همنشین تیره شببر فراز تخته کافور مشکین کاکلش
هوش مصنوعی: روز روشن بود، انگار سایهای از شب تاریک بر روی صفحهای سفید نشسته بود که موهایش رنگی شبیه به مشک داشت.
گر نه شوریدست و سودائی چرا میافکندهمچو نیلوفر سپر بر آب شاخ سنبلش
هوش مصنوعی: اگر دلی شاد یا آرام ندارد، پس چرا مانند نیلوفر، شاخ سنبلش را بر روی آب میافکند؟
میزد آب خرمی بر آتش اندوه منبر هوا لعلی که میافشاند نعل دلدلش
هوش مصنوعی: آب شادی بر آتش غم من میزند، و در آسمان، لعل (سنگ قیمتی) زیبایی که دلتنگیام را به یاد میآورد، پخش میشود.
در خمار عشق چشمش ز آن بود دایم دلمکآنچنان سرمست بیند گاه و بیگه بی ملش
هوش مصنوعی: عشق چشمان او مرا همیشه مست و غرق در شوق کرده است، بهطوریکه گاهی احساس میکنم واقعاً در مدتی طولانی از این حال دور شدهام.
مردم چشمم چو خون افشان شود در عشق توهندوئی بینی که دندان سرخ کرد از تنبلش
هوش مصنوعی: چشمان مردم در عشق تو به اندازهای اشک میریزند که گویا هندی را میبینی که به خاطر تنبلیاش دندانهایش به رنگ سرخ درآمده است.
در شکنج زلف مشکینش دل مسکین منهست چون کبکی که شهبازی کشد در چنگلش
هوش مصنوعی: دل بینوا و غمگین من در رشتههای پیچیده زلف سیاه او میماند، مانند کبکی که در چنگال شاهینی گرفتار شده است.
تا خیال او ز رو و چشم من کردی گذرکاشکی از خواب بستی مردم چشمم پلش
هوش مصنوعی: ای کاش میتوانستم خواب را بستن، تا زمانی که تصور او از چهره و چشمانم عبور کند، در این حالت از خواب بیدار نمیشدم و از دیدن او محروم نمیماندم.
آنچنان گلشن که او بر سرو سیمین ساخته استدر جهان جز من کسی دیگر نزیبد بلبلش
هوش مصنوعی: گلی که او برای سرو نقرهای خود ساخته، چنان زیباست که در دنیا هیچکس جز من لایق شنیدن آواز بلبلش نیست.
بلبل گلزار حسن ار هستیش ابن یمینپس چرا در عالم افتادست ازینسان غلغلش
هوش مصنوعی: اگر بلبل در باغ گل زیبایی وجود دارد، پس چرا صدایش در دنیا اینگونه پژواک میشود و در عذاب است؟