شمارهٔ ۱۸۵

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و شوقی شدید به معشوق است. عاشق به شمعی تشبیه شده که در حضور محبوبش روشن می‌شود و به دلی که چون پروانه به دور آتش می‌چرخد. او می‌گوید چهره محبوبش مانند آتش است که در طبیعت و هر جایی شعله‌ور است. احساسات شدید عاشقانه او سبب می‌شود که در خاطراتش همواره آتش شوق را حس کند. او از سوزش دلش می‌گوید که مثل دودی است زیر دامن، و به شدت از عشق و اندوهش می‌نالد. در نهایت، او هشدار می‌دهد که سوز و جاذبه عشقش می‌تواند جهان را به آتش بکشد.