شمارهٔ ۱۸۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و دلتنگی خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که با وجود مشکلات و رنج‌ها، همچنان به عشق خود پایبند است. او می‌گوید که حتی اگر با جفا و منت هم روبرو شود، باید در کنار محبوبش بماند. شاعر از زیبایی معشوق سخن می‌گوید و نسبت به ناملایمات و رقبای خود بی‌توجه است. در نهایت، او به خوبی و انصاف محبوبش اشاره می‌کند و در عین حال از درد و رنج خود نیز صحبت می‌کند. شعر در کل نمایان‌گر وفاداری و ارادت عمیق شاعر به معشوقش است.
گرم ز عشق تو جان در بلاست گو میباشوگرچه با منت آئین جفاست گو میباش
هوش مصنوعی: اگر عشق تو باعث درد و رنج من شده، اشکالی ندارد، بمان و با اینکه این رفتار، تو را در این حالت با بیمحبتی نشان میدهد، باز هم بمان.
بیا که گر گذرت بر دو چشم من باشدچو خاک پای توأم توتیاست گو میباش
هوش مصنوعی: بیا که اگر نگاهی به چشمان من بیندازی، من هم همچون خاک پای تو هستم و بیصدا در کنار تو میخواهم بمانم.
اگر چه در بر کافور عارضت افعی استترا چو لعل زمرد نماست گو میباش
هوش مصنوعی: هرچند که در چهرهات گویی زهرآگینی وجود دارد، اما همچنان برای من مانند گوهر درخشان و زیباست. پس بهتر است همانگونه که هستی، بمانی.
بچین زلف چو شام تو مایلست دلمشدن بجانب چین گر خطاست گو میباش
هوش مصنوعی: زلفهای تو را بچین که غمت باعث تمایل دلم به سمت چین است، اگر این میل اشتباه است، پس بگذار همچنان بمانم.
اگر چه از من مسکین رقیب در خشم استترا نظر چو بعین رضاست گو میباش
هوش مصنوعی: اگرچه رقیب من از من ناراحت است، اما وقتی نگاه تو مانند چشم راضی است، خوب است که همچنان در کنار من بمانی.
میان لیلی و مجنون مودتست و صفااگر میان عرب ماجراست گو میباش
هوش مصنوعی: در دل عشق لیلی و مجنون دوستی و محبت وجود دارد، اگر چه در میان عربها داستانهای پرماجرایی وجود دارد، پس به آنها گوش بسپارید.
ز بهر دانه خالت همیشه مرغ دلمبدام زلف تو گر مبتلاست گو میباش
هوش مصنوعی: برای به دست آوردن دلخواهم، همیشه در پی تو هستم. اگر قلبم به زلف تو گرفتار شده، بگو که همینطور بماند.
اگر چه ابن یمین را دل از تو پر درد استچو لطف صاحبدیوان دواست گو میباش
هوش مصنوعی: اگرچه دل ابن یمین از درد تو پر است، اما چون لطف تو مثل دارویی برای صاحبدیوان است، پس بهتر است که تو همچنان در کنار او بمانی.
علاء دولت و دین صاحبی که از عدلشستم ز سیمبران گر رواست گو میباش
هوش مصنوعی: اگر صاحب قدرت و دین، عادل باشد، حتی اگر ستمی از سوی ثروتمندان روا داشته شود، باز هم باید او را بپذیریم و در کنار او بمانیم.