شمارهٔ ۲۰۲
هوش مصنوعی: این شعر از شاعری عاشقانه است که در آن به زیبایی و تاثیری که معشوق بر وی دارد، اشاره می‌کند. شاعر در ابتدا معشوق را به خورشیدی دلربا تشبیه می‌کند و از خنکی سایه او بر سرش صحبت می‌کند. بادی که در صبح از کوی معشوق می‌آید، روح او را زنده می‌کند. شاعر به یاد شکوفه‌ها و شیرینی معشوق می‌افتد و لذتی از نوشیدن چشم و لب او می‌برد که مانند آتش زندگی‌بخش است. او به شدت تحت تاثیر زیبایی معشوق است و غرق در اشک و شوق آن آتش می‌شود. شاعر به فراق طولانی‌اش اشاره می‌کند و از آرزوی وصال، که حالا به حقیقت پیوسته، سخن می‌گوید. در نهایت، او درباره موانع پیش‌رو صحبت می‌کند و آرزو می‌کند که بی‌موانع بتواند به معشوق خود برسد.
ای روی دلربای تو خورشید انورمپیوسته باد سایه سرو تو بر سرم
هوش مصنوعی: ای زیبایی دلربا، تو مانند خورشید نوری. امیدوارم همیشه سایهی درخت خوشفروغت بر سرم باشد.
بادی که صبحدم بمن آید ز کوی توهمچون دم مسیح بدو روح پرورم
هوش مصنوعی: بادی که صبح نزدیک تو به من میوزد، مثل روحی است که مسیح به انسان میبخشد و باعث حیات و آرامش من می‌شود.
تا می بیاد چشم و لبت نوش میکنمنقلی مرتبست ز بادام و شکرم
هوش مصنوعی: زمانی که چشمانت و لبهایت را میبینم، شادمانه از آنها لذت میبرم. این زیبایی مانند شیرینی است که با بادام و شکر همراه است.
تر آتشیست لعل لبت ز آب زندگیمن غرق آب دیده از آن آتش ترم
هوش مصنوعی: لبان تو به مانند آتش سرخ هستند و من از اشکهایی که به خاطر آن آتش ریختهام، غرق در آب چشمم شدهام.
فریاد از آن نگار که چون چشم پر خماربیمار وزار کرد بخط مزورم
هوش مصنوعی: حسرت و غم از آن معشوق است که چون چشمی خمار و بیمار به حالتی غمگین و ناخرسند نگریست، مرا در حالتی دلسرد و افسرده قرار داد.
عمریست تا خیال ترا جسته ام بخوابتا یکنفس بیاد تو با او بسر برم
هوش مصنوعی: سالهاست که در خواب به یاد تو هستم، تا اینکه بتوانم لحظهای با آن یاد تو زندگی کنم.
اکنون که دید از پس چندین شب فراقروزیکه گشت دولت وصلت میسرم
هوش مصنوعی: حالا که بعد از مدتها دوری، روزی را دیدم که امکان رسیدن به وصال و پیوند با معشوق فراهم شده است.
ابن یمین حجاب شد اندر میان ماآیا بود که بی ویت اندر بر آورم
هوش مصنوعی: ابن یمین مانع و حایل میان ما شد. آیا امکان دارد که بدون داشتن او، عشق را در دل برانگیزیم؟