شمارهٔ ۲۰۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلبستگی به معشوق سخن می‌گوید. او به این اشاره می‌کند که با دل سپردن به زیبایی‌های معشوق، زندگی و احساساتش به شدت تحت تأثیر قرار گرفته و به نوعی دچار تحول شده است. شاعر بیان می‌کند که هیچ‌کس جز معشوق نمی‌تواند دل او را در زمانه‌ای که در عشق او غرق است، تسخیر کند. او به عشق و فدای خود نسبت به معشوق تأکید کرده و از این می‌گوید که با ایثار عشقش، به مقام آزادگی و رادمردی دست یافته است. در پایان، او تقاضا دارد که معشوق او را به سوی خود بکشاند.
دل به بند سر زلفین تو دادیم و شدیمدجله بر عارض چون نیل گشادیم و شدیم
هوش مصنوعی: دل را به وسوسههای زیبایی‌های تو سپردیم و به حالتی رسیدیم که مانند دجله، آرام و عمیق، بر روی چهرهات روانیم. از عمق احساساتمان انتشار و گسترش پیدا کردیم، مثل نیل که از سرزمینش جاری میشود.
نشود حجره دل منزل کس جز تو از آنکبر در از مهر تواش مهر نهادیم و شدیم
هوش مصنوعی: دل هیچ‌کس جز تو را به خود نمیپذیرد، زیرا به خاطر محبت تو بر در آن عشق را گذاشتهایم و به این نتیجه رسیدیم.
چون نبد زهره بوسیدن دستت ما رابزمین بوس تو در خاک فتادیم و شدیم
هوش مصنوعی: چون نتوانستیم به خاطر نداشتن زهره، دستت را ببوسیم، به خاطر عشق و ارادت به تو، به زمین افتادیم و خاک آن را بوسیدیم.
ما بر آنیم که در پای تو چون ابن یمینسر فشانیم که آزاده و رادیم و شدیم
هوش مصنوعی: ما قصد داریم که مانند ابن یمین، در برابر تو افتاده و سر تسلیم فرود آوریم، زیرا که خود را آزاد و رادمرد میدانیم و به این مقام دست یافتهایم.
بگشادی ز در خویش روانم کن از آنکدل به بند سر زلفین تو دادیم و شدیم
هوش مصنوعی: بزرگوار، من از در خودت را باز کن تا بتوانم آزادانه بیایم، چراکه دلمان را به束 زلفهای تو سپردیم و به این حال و روز افتادیم.