شمارهٔ ۲۳۱
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و زیبایی محبوبی به نام نرگس می‌پردازد. شاعر از حیرت و دل‌باختگی هشیاران و دیوانگان به عشق او سخن می‌گوید و به تأثیر زلف و چشمانش بر وضعیت روحی خود اشاره می‌کند. او از درد و رنجی که این عشق به بار آورده، سخن می‌گوید و همچنین نسبت به فریبندگی چشمان او هشدار می‌دهد. شاعرانگی و احساسات شدید در این متن به خوبی نمایان است و شاعر به تمثیل‌هایی از آتش، درد و دیوانگی اشاره می‌کند که ناشی از عشق اوست. در نهایت، او به احساساتی درونی و تأثیر عشق بر زندگی خود اشاره می‌کند.
ای نرگس مست تو برده دل هشیارانبا عقل خود اغیارند از عشق رخت یاران
هوش مصنوعی: ای نرگس زیبا و دلربا، تو قلب عقلای هشیار را تسخیر کردهای. دیگران با فکر و عقل خود از عشق تو و زیباییات غافلند.
زلف تو کند پیدا احوال پریشانمچشم تو برد دل را با خانه بیماران
هوش مصنوعی: موهای تو نشاندهنده حال آشفته من است و چشمان تو دل مرا ربودهاند، درست مثل حال کسانی که در بستر بیماری هستند.
گر نیست ترا رحمت بر حالت من شایدخفته چه خبر دارد از حالت بیداران
هوش مصنوعی: اگر رحمت تو بر حال من نیست، شاید تو در خواب هستی و از حال بیداران بیخبر.
بر خاک سر کویت بادی که گذر یابدآتش زند از غیرت بر کلبه عطاران
هوش مصنوعی: هر بادی که از کنار خاک کوی تو بگذرد، چنان قوی است که میتواند به خاطر عشق و غیرتی که به تو دارم، آتش به کلبه عطاران بزند.
تا باده فروش آمد لعل لب میگونتافتاد بسی نقصان در مکسب خماران
هوش مصنوعی: وقتی باده فروش آمد، لبهای زیبای تو مثل یاقوت به آنها افتاد و بسیاری از سرگشتگان عشق را دچار نقصان و کمبود کرد.
پر مکر و فریبست آن چشم خوش مستانهزنهار بترس ای دل از فتنه مکاران
هوش مصنوعی: چشم زیبا و دلربایی که به نظر میرسد جذاب باشد، در واقع پر از نیرنگ و فریب است. ای دل، مراقب باش که از فریبکاران و دسیسههایشان حذر کنی.
تا ابن یمین دارد مهر رخ تو در دلدیوانگئی هستش مانند پری داران
هوش مصنوعی: تا زمانی که ابن یمین به یاد روی تو عشق میورزد، دیوانگی و شوریدگی وجود دارد، مانند پریانی که در زیبایی خود سحر دارند.