شمارهٔ ۲۶۷
هوش مصنوعی: این شعر توصیف زیبایی‌های معشوق است. شاعر به تصویر کشیدن زیبایی و جذابیت او می‌پردازد و از خصوصیات ظاهری‌اش همچون قد بلند، چهره‌ی نازک و موهای شکنج‌دار سخن می‌گوید. لب‌های معشوق به شیرینی شکر تشبیه می‌شود و چشم‌اندازهای عاشقانه و آتش عشق شاعر را به تصویر می‌کشد. شاعر به معشوق می‌گوید که او دلیل زندگی‌اش است و در دنیای خود، همواره به یاد اوست. به‌طور کلی، شعر فضای عاشقانه و پر از تمایل را به خوبی منتقل می‌کند.
سحرگه آن صنم سرو قد شتاب زدهدرآمد از در ابن یمین شراب زده
هوش مصنوعی: صبح زود، آن معشوق با قامت زیبا و شتابان از در بیرون آمد، در حالی که مست از شراب بود.
عرق نشسته ز می بر عذار نازک اوچنانکه بر ورق یاسمین گلاب زده
هوش مصنوعی: عطر شراب بر چهرهٔ لطیف او نشسته است، مانند گلابی که بر روی گل یاسمن اسپری شده باشد.
شکنج طره او بر رخش فتاده چنانکز رأس عقده مشکین بر آفتاب زده
هوش مصنوعی: خمیدگی و پیچش موی او بر صورتش به گونهای است که مانند سایهای از مشک سیاه که بر آفتاب تابیده باشد، حس زیبایی و جذابیت را القا می‌کند.
لبش چو دید دلم را کباب زآتش عشقنمک بگاه شکر خنده بر کباب زده
هوش مصنوعی: زمانی که لبان او را دیدم، دل من به عشقش چون کبابی بر آتش سوخت. سپس در لحظهای شیرینی و لبخند بر کبابی که بر آتش است، حس کردم.
بزیر خط رخ خوب ترا چنان دیدمکه آتشست بر او آب مشک ناب زده
هوش مصنوعی: چهره زیبای تو را به قدری جذاب و دلربا دیدم که گویی آتش بر روی آن آب مشک خالص ریخته شده است.
بلطف گفتمش ای نازنین تو عمر منیبدان دلیل که هستی چنین شتاب زده
هوش مصنوعی: با مهربانی به او گفتم: ای عزیز، تو دلیل زندگی من هستی، به این خاطر که همیشه اینقدر شتابزده و پرانرژی هستی.
منم که مردم چشم خیال پیمایمکه تا خیال تو دیده دلش ز خواب زده
هوش مصنوعی: من کسی هستم که در دنیای خیال به تماشای تو نشستهام، تا جایی که خیال تو، دلش از خواب بیدار شده است.
در سرای ترا هر سحر چو فراشانبرفته خاک بمژگان خویش و آب زده
هوش مصنوعی: هر صبح در خانهات، مانند کسانی که در محل کار خود مشغول انظباط و پاکیزگی هستند، اشکهایم را بر سر خاک ریخته و با آب شستشو میکنم.