شمارهٔ ۲۸۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از باد صبا درخواست می‌کند که از جایی عبور کند که او از حال دلش خبر دارد. او با اشاره به اسرار دلش، خواستار این است که باد صبا خواسته‌های او را به محبوبش برساند. شاعر به درد و رنجی که در دل دارد اشاره کرده و از باد می‌خواهد که به محبوبش بگوید که او چه احساسی دارد و چقدر در عشق اسیر است. در نهایت، او از طریق باد صبا راجع به عشق و وابستگی‌اش صحبت می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که خود محبوب نیز می‌داند که او چه احساسی دارد.
ای باد صبا بگذر ز آنجا که تو میدانیحال دل من بر گوی آنرا که تو میدانی
هوش مصنوعی: ای باد صبا، به جایی برو که حال و روز دل من را میدانی و آن را به شخصی بگو که تو از آن آگاه هستی.
در پرده اسرارش هر گه که شوی محرمدر پرده بگو با او زیرا که تو میدانی
هوش مصنوعی: هر زمانی که به رازهای او نزدیک شوی و محرم شوی، با او صحبت کن، چون تو به واقعیتهای او آگاهی داری.
گر درد نهان دل هر چند ز حد بگذشتپیدا نکنم با تو زیرا که تو میدانی
هوش مصنوعی: اگرچه درد نهان دلم از حد فراتر رفته، اما من نمیتوانم آن را با تو در میان بگذارم، چرا که تو از آن با خبری.
دل در شکن زلفت زنجیر کشان تا کیدیوانه اسیر تست حقا که تو میدانی
هوش مصنوعی: دل من به خاطر زلفهای تو در حال زاری و افسوس است، تا کی باید این دیوانگی و اسارت را تحمل کنم؟ بهراستی که تو خود به خوبی از این وضعیت آگاهی.
درد دل ریشم را همچون تو نداند کسلطفی کن و درمانش فرما که تو میدانی
هوش مصنوعی: هیچکس به اندازه تو از درد دل من مطلع نیست. پس لطفاً کمک کن و دردی که دارم را درمان کن، چون تو به خوبی میدانی چه حالتی دارم.
چون سرمه بنیائی در دیده کشم گردیکش باد صبا آرد ز آنجا که تو میدانی
هوش مصنوعی: زمانی که سرمهای از بنیامین به چشمانم میزنم، بادی از سمت صبا میآید و گُردی را از آنجا میآورد که تو خود بهتر از هر کسی میدانی.
گفتم ز لبت بوسی و ز ابن یمین جانیهستی تو بدین راضی گفتا که تو میدانی
هوش مصنوعی: من به او گفتم که با بوسیدن لبان تو جانم به دست میآید. او در پاسخ گفت: میدانی که من به این موضوع راضی هستم.