شمارهٔ ۲۸۵
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش معشوقی می‌پردازد که زیبایی‌اش چون ماه کامل و درخشان است. شاعر از غیبت معشوق گلایه می‌کند و ابراز احساس می‌کند که معشوقش سرچشمه‌ی امید و آرامش اوست. او به این موضوع اشاره دارد که با وجود دوری و جدایی، معشوق محبوب همه است و نگاهش به او سرشار از عشق و اشتیاق است. در پایان، شاعر خود را یک بنده فقیر معرفی می‌کند و معشوق را همچون سلطانی بزرگ و باعظمت می‌داند.
ای آنکه بخوبی بمه چارده مانیاز دیده چرا همچو هلالی تو نهانی
هوش مصنوعی: ای کسی که زیباییات همچون ماه روشن است، چرا از دید ما پنهانی و در خفا به سر میبری؟
هستی صنما غایت آمال و امانیافسوس که غارتگر ایمان و امانی
هوش مصنوعی: وجودت ای عشق، آرزوی نهایی و آرزوی من است، اما افسوس که تو خود باعث ویرانی ایمان و آرزوهایم هستی.
بس صافتر و پاکتر از آب روانیهم قوت دل از تو و هم قوت روانی
هوش مصنوعی: تو مثل آب زلال و روان هستی که هم دل را خستگی نمیدهد و هم جان را تقویت می‌کند.
گر چه همه عمر ای مه بد مهر برانیکز پیش خودم بی سببی دور برانی
هوش مصنوعی: اگرچه همیشه، ای ماه زیبای من، با بیمهری به من پشت کردهای، اما تو حتی بدون هیچ دلیلی از پیش من دور میشوی.
محبوب همه خلق جهان همچو جهانیآخر چو جهان ز ابن یمین از چه جهانی
هوش مصنوعی: محبوب همه انسانها در دنیا، همچون جهان آخرت است. این جهان، بر اساس آراء ابن یمین، از کدام جهانی شکل گرفته است؟
آری تو مرا کی ببر خویش نشانیمن بنده گدا پیشه و تو شاه جهانی
هوش مصنوعی: بله، تو کی مرا از خودت بیخبر میکنی؟ من خواری هستم که به دنبالت آمدهام، در حالی که تو پادشاه جهانی.