شمارهٔ ۲۸۴
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت محبوبی پرداخته است. شاعر از زلف و لب‌های محبوب خود سخن می‌گوید و احساسات عمیقش را نسبت به او بیان می‌کند. او اعتراف می‌کند که عشق به این محبوب چنان عمیق و پابرجاست که هرگونه جدایی از او غیرممکن است. شاعر همچنین به مشاوره‌هایی اشاره می‌کند که دیگران درباره عشق داده‌اند، اما او همچنان به عشق و محبوبی خود وفادار است. در نهایت، او از درد و اندوه ناشی از این عشق صحبت می‌کند و به زیبایی و شیرینی محبوبش اشاره می‌نماید.
ای زلف دلاویزت در گردن جان بندیوی لعل شکر ریزت هر بوسه ازو قندی
هوش مصنوعی: زلف زیبای تو به گردن جانم گره خورده و هر بار که لبهایت را میبوسم، گویا لعلهای شیرین را میچشم.
من دل بتو میدادم جمعی ز سر غفلتکردند نصیحتها در عشق توأم چندی
هوش مصنوعی: من با دل و جانم عاشق تو بودم، اما عدهای از سر غفلت و بیتوجهی به نصایح و هشدارها، به عشق من بیاعتنا بودند.
ای خسرو مهرویان فرهاد خودم کردیمادر بجهان نارد شیرین چو تو فرزندی
هوش مصنوعی: ای خسرو زیبا رویان، من را مانند فرهاد به تو وابسته کردی، مانند مادری که نازنینم به دنیا آورده است، هیچ کس نمیتواند مانند تو برایم ارزشمند باشد.
جانا ز تو ببریدن ممکن نبود هرگزدارد سر هر مویم با مهر تو پیوندی
هوش مصنوعی: ای محبوب، هیچگاه ممکن نبود از تو جدا شوم، زیرا هر کدام از موهایم به عشق تو ارتباطی دارد.
هر چند ترا باشد بسیار چو من بندهما را نبود باری همچون تو خداوندی
هوش مصنوعی: هرچقدر هم که تو دوستان زیادی داری، اما مثل من بندهای نیست که برای تو ارزش زیادی قائل باشد.
گفت ابن یمین از چه گریان شده ئی گفتماز عشق پریروئی شنگیست شکر خندی
هوش مصنوعی: ابن یمین پرسید که چرا اینقدر ناراحت و گریان شدهای. من پاسخ دادم که از عشق یک دختر زیبا و دلربا اینگونه شدهام، که مانند شکر لبخند میزند و جذابیتش مرا به حال چنین میاندازد.