شمارهٔ ۲۹۶
هوش مصنوعی: این شعر احساس عمیق عشق و longing را به تصویر می‌کشد. شاعر از دل تیره‌اش صحبت می‌کند که در انتظار معشوق، دلتنگ و نگران است. او به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و درباره‌ی دل خود که در آرزوی وصال و نزدیکی به اوست، سخن می‌گوید. شاعر همچنین به شب و سحر اشاره می‌کند که در آن به یاد معشوقش است و این احساسات او را دچار غم می‌کند. نهایتاً، او به این نتیجه می‌رسد که باید از غم خود بکاهد زیرا دوری از معشوق به پایان رسیده و به وصال نزدیک‌تر شده است.
تا ساخته ئی بر قمر از غالیه خالیدارد دل من تیره تر از خال تو حالی
هوش مصنوعی: قمر ساخته شده از غالیه (نقش و طرح) دل من را تیرهتر از خال تو میسازد.
مرغ دل من در هوس دانه خالتدارد بهوا میل و ندارد پر و بالی
هوش مصنوعی: دل من مانند پرندهای است که در آرزوی دانهای به شوق تو پرواز می‌کند، اما هیچ بال و چستی ندارد.
امشب که مرا تا سحر از روی چو روزتماهیست فروزنده شی باد چو سالی
هوش مصنوعی: امشب تا صبح مانند روز تو روشن و تابناک است، گویا ماهی در آسمان میدرخشد و خواهم داشت که همچون سالی با این زیبایی بگذرانم.
ابروی ترا خلق بانگشت نمودندآری بنمایند چو بینند هلالی
هوش مصنوعی: ابروی تو را با هنرمندی خلق کردهاند، آری، وقتی که هلالی را ببینند، میتوانند آن را به تو نشان دهند.
چون ذره دل هر که هوای تو گزیندخورشید غمش ره نبرد سوی زوالی
هوش مصنوعی: هر کسی که عشق و محبت تو را برگزیند، مانند ذرهای است که حتی خورشید غم و اندوهش را به زوال نمیکشاند.
وقتست غمم را که نهد روی بنقصانزیرا که رسیدست ز هجرت بکمالی
هوش مصنوعی: زمانی است که غم و اندوهم به سر می‌رسد و دیگر به نقصان نخواهد رسید، زیرا که پس از دوری و هجرت، به کمال و تکامل رسیدهام.
چون شکر نگفت ابن یمین روز وصالتشد در شب هجران تو قانع بخیالی
هوش مصنوعی: در روز وصال تو، وقتی که دوری و جدایی را پشت سر گذاشتم، به این اندیشه قانع شدم که شیرینی و خوشی این لحظه را با یاد تو و صفای آن در دل حفظ کنم.