شمارهٔ ۳۱۰

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به امید دیدن محبوب و دل‌انگیز خود اشاره می‌کند و می‌خواهد که باوجود دشمنان، به سوی دوستان برود. او از بلبل خوش‌صدا که در قفس به‌سر می‌برد صحبت می‌کند و تشویق می‌کند که اگر می‌خواهی زیباهای زندگی را ببینی، باید قفس را بشکنی. شاعر بر این باور است که جز وصف زیبای حقیقت، نباید به چیزی توجه کرد و اگر کسی بوستی از عشق به شوق بوسیدن دوست بگیرد، باید دوستش بدارد. او زندگی خود را در مرگ در درگاه محبوب می‌داند و آرزو دارد که اگر روزی این آرزو محقق شود، در آن حال سرش بالای آستان محبوب باشد. او همچنین از ابن یمین می‌پرسد که چه زمانی توانسته است از غم‌ها و اندوه‌ها خارج شود و به باغی زیبا برود. در نهایت، شاعر می‌گوید که باغ واقعی، جایی است که بتوانی دل‌بر را ببینی و از آن لذت ببری.