شمارهٔ ۳۱۳
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت زلف معشوق می‌پردازد. شاعر با استفاده از تمثیل‌ها و تشبیه‌های ظریف، زلف مشکین معشوق را با سیم و بنفشه و عنبر مقایسه می‌کند. او به حسادتی که از زیبایی معشوق در دیگران برانگیخته می‌شود، اشاره می‌کند و بیان می‌کند که چگونه این زیبایی در دل‌ها و دیدگاه‌ها تاثیر می‌گذارد. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد که درباره احساساتش با او سخن بگوید و از او درخواست کمک می‌کند تا بتواند بر درد و رنج دل خود فائق آید. این شعر تجلی هنر عاشقانه و عاطفی شاعر است که در آن احساسات عمیق و زیبایی شناسی در بارزترین شکل خود ظاهر شده است.
زلف مشکین بر بناگوش چو سیم افکنده‌ایاز بنفشه بر سمن صد حلقه جیم افکنده‌ای
هوش مصنوعی: موهای سیاه و زیبا چون نقره بر گوش تو ریخته است و تو از بنفشه، بر روی گل سمن، حلقههای زیادی قرار دادهای.
ز ابن مقله خون چکاند ابن بواب از حسدز آنچنان شینی که اندر عین سیم افکنده‌ای
هوش مصنوعی: از حسد، ابن بواب بر ابن مقله خطی نوشت و خونش را به زمین ریخت، چون زیبایی و جاذبهای که در چشمان تو وجود دارد، مانند نقرهای است که به زمین افکنده‌ای.
بر گذرگاه صبا بگشاده‌ای بندی ز زلفتدر جهان از عنبر سارا نسیم افکنده‌ای
هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی با وزش خود بویی دلانگیز از عطری خوش به همراه دارد و این به خاطر گیسوان توست که در دل جهان گشودهای.
ای مسیحادم قدم آخر مدار از ما دریغپرسشی کن چون توام زینسان کلیم افکنده‌ای
هوش مصنوعی: ای مسیحادم، لطفا در آخرین قدم خود از ما دوری نکن و سوالی بپرس، چرا که تو هم مانند کلیم (موسی)، اینجا هستی و ما به تو نیاز داریم.
لطف کن با وی ز تریاق لبم ده شربتیمار مسکین چون برین قلب سلیم افکنده‌ای
هوش مصنوعی: لطفاً به من کمی از آن داروی شفابخش بده تا بتوانم با آسیبهایی که از عشق به دل سلیم من زده شده، مقابله کنم.
تا گرفتی ای دل اندر چین زلف او قرارخویشتن را در شر و شور عظیم افکنده‌ای
هوش مصنوعی: ای دل، وقتی که در پیچ و تاب زلف او قرار گرفتی، آرامش خود را در آشفتگی و بلای بزرگ رها کردهای.
در دل ابن یمین مهر رخ چون ماه خویشنشمری محدث که از عهد قدیم افکنده‌ای
هوش مصنوعی: در دل ابن یمین، عشق چهرهاش مانند ماه خود را حساب نکن، چون تو همانی هستی که از روزگار قدیم، این احساس را در دل داشتی.