شمارهٔ ۴٠
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به بررسی واقعیت‌های دنیا و نعمت‌هایش می‌پردازد. او بیان می‌کند که دنیا همچون بیابان و سرابی است که ممکن است تنها یک خیال به نظر برسد. این خواب را افرادی که دل بیدار و خردمند دارند، نمی‌پذیرند و در دام فریب سراب نمی‌افتند. به طور کلی، این شعر به نقد فریبندگی دنیا و نیاز به نگاه عمیق‌تر به واقعیت‌ها اشاره دارد.
سائلی حال جهانرا ز یکی کرد سؤالآن شنیدی که چه فرمود حکیمش بجواب
هوش مصنوعی: سوالی پرسیدند از حال و وضعیت جهان. آیا داستان آن را شنیدی که حکیم در پاسخ چه گفته است؟
گفت دنیا و نعیمش چو بیابان و سرابیا خیالیست که صاحبنظرش دید بخواب
هوش مصنوعی: دنیا و نعمتهای آن مثل بیابان و سراب هستند، یا همچون خیالی که فقط در خواب به نظر میرسند.
خواب را مردم بیدار دل اصلی ننهندنشوند اهل خرد غره بتمویج سراب
هوش مصنوعی: مردم بیدار به خواب نمیروند و کسانی که دل با خبر دارند، نمیگذارند که دیگران از خیالهای فریبنده و توهمات لطیف گمراه شوند.