شمارهٔ ۴٢
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توبه و برگشت از گناه اشاره می‌کند. او می‌گوید که هر کسی که توبه کند، نمی‌داند آیا خداوند توبه‌اش را قبول می‌کند یا نه. او به این نکته اشاره می‌کند که توبه از لذت‌های دنیا به‌خودی‌خود کافی نیست و باید همچنان از شراب و زیبایی‌ها لذت برد. در نهایت، شاعر می‌گوید که او از تمام لذت‌ها دور شده، مگر از لذت نوشیدن شراب و تماشای چهره زیبا.
هر کس که توبه کرد بدور گل از شرابکی توبه اش قبول کند غافر الذنوب
هوش مصنوعی: هر کسی که از گناه خود پشیمان شده و به سوی نیکی بازمیگردد، نباید نگران باشد که آیا گناهانش بخشیده میشود یا نه؛ زیرا خداوند بخشاینده و رحیم است و توبهکننده را میپذیرد.
تائب شدن بدور گل از لطف طبع نیستساقی بیار باده علی رغم من یتوب
هوش مصنوعی: توبه کردن از دوری دلانگیز گل به خاطر طبیعت خوب نیست. ای ساقی، باده بیاور، هرچند که من نمیخواهم توبه کنم.
قطع تعلق از همه لذات کرده امالا ز جام باده صافی و روی خوب
هوش مصنوعی: من از تمام لذت‌ها و خوشیها دست برداشتهام، جز از نوشیدن می خالص و زیبایی یار.