شمارهٔ ۵٨
هوش مصنوعی: این شعر درباره مفهوم سفر روحانی و جدایی از دنیا و تعلقات آن است. شاعر به افرادی اشاره می‌کند که اگر قصد رفتن به دنیای دیگر را دارند، باید قدم در این راه بگذارند. او بر این نکته تأکید می‌کند که قطع وابستگی‌های دنیوی نخستین گام در این مسیر است. شاعر دنیا را به عنوان پلی برای عبور به آخرت توصیف می‌کند و از کسانی که همچون ابن یمین از دنیای مادی آزاد نشده‌اند، می‌خواهد که نگرانی از سفر به جهان دیگر نداشته باشند. در مجموع، شعر به اهمیت جدایی از علایق دنیوی و آمادگی برای سفر به سرای دیگر می‌پردازد.
ایدل ازینجهان اگرت رای رفتنستدر نه قدم کنون که ترا پای رفتنست
هوش مصنوعی: ای دل، اگر تصمیم داری از این دنیا بروی، پس اکنون که فرصت رفتن داری، یک قدم به جلو بردار.
از ما سوی الله ار نشوی منقطع بکلمعلوم کی بود که ترا رای رفتنست
هوش مصنوعی: اگر از ما و از سوی خداوند دور شوی و از هر چیزی که میدانی قطع رابطه کنی، چگونه میتوانی بفهمی که به کدام سو میخواهی بروی؟
قطع علایق است نخستین بسیج راهآنرا کزین مقام تمنای رفتنست
هوش مصنوعی: برای شروع سفر باید ارتباطات را قطع کرد، زیرا این مرحلهای است که نشاندهنده میل به حرکت و رفتن به سوی هدفی جدید است.
دنیا پلی است بر گذر رود آخرتدروی مکن مقام که پل جای رفتنست
هوش مصنوعی: دنیا مانند پلی است که ما را به سرای آخرت میبرد. در این دنیا نباید به مقام و موقعیت دنیوی دل ببندی، چون این پل تنها برای عبور است و جای ماندن نیست.
هر کو نشد چو ابن یمین از جهان جهاناو را گه رحیل چه پروای رفتنست
هوش مصنوعی: هر کس مانند ابن یمین به مقام و مرتبه نرسد، دیگر چه اهمیتی دارد که به این دنیا سفر کند یا از آن برود.