شمارهٔ ٧٠
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی حال و روز انسان در جهان می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگرچه انسان ممکن است در زندگی دچار تنهایی و ناامیدی شود، اما در واقع این تنهایی نسبی است و نباید به آن دچار نگرانی شد. او به بی‌ثباتی و ناپایداری زندگی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که وضعیت کنونی ارزش بیشتری دارد و نباید فرصت‌های امروز را برای آینده‌ای نامعلوم فدای انتظار برای فردا کرد. در نهایت، تأکید بر این است که باید از لحظات اکنون بهره برد و به زندگی در حال حاضر اهمیت داد.
ایدل هوشیار اگر چه سپهربا تو در شیوه مواسا نیست
هوش مصنوعی: ای دل هوشیار، اگرچه زمان و شرایط با تو همدردی و همدلی نمیکنند، باز هم باید با آگاهی و هوشیاری به زندگی ادامه دهی.
مخور انده که با همه تنهاهستش اینحال با تو تنها نیست
هوش مصنوعی: غصه نخور که او با وجود اینکه در جمع همه است، احساس تنهایی نمیکند و در حقیقت، او همیشه با توست.
کیست باری سپهر هرزه رویکایستادن دمیش یارا نیست
هوش مصنوعی: کیست که بتواند در برابر آسمان بی ثبات بایستد، زیرا ایستادن در برابر او کار هر کسی نیست.
بی ثباتیست بیسر و پائیدر جهان با کسش مدارا نیست
هوش مصنوعی: در این دنیا ناپایداری و بی‌ثباتی وجود دارد و هیچکس در برابر این وضعیت نمیتواند صبر و تحمل کند.
سر فرو ناوری بوعده اومی نبینی که پای بر جا نیست
هوش مصنوعی: اگر سری به سوی او فرو ببری، نخواهی دید که قدمهایش استوار نیست.
گر تو خواهی که بر خوری از عمرخلق را خود جز این تمنا نیست
هوش مصنوعی: اگر میخواهی زندگی دیگران را تحت تأثیر قرار بدهی، خودت باید هیچ خواستهای جز این نداشته باشی.
نقد امروز را مده از دستدی برفت و امید فردا نیست
هوش مصنوعی: امروز را از دست نده، چرا که دیروز گذشت و به فردا هم امیدی نیست.