شمارهٔ ١٠٢
هوش مصنوعی: این شعر به این نکته اشاره دارد که اگر کسی به بیوفایی و ناپایداری این جهان آگاه است، نباید به نظرات دیگران اهمیت زیادی بدهد. در این دنیا، امیران و وزرای بسیاری آمده و رفته‌اند و هیچ‌کس در این دنیا ماندگار نیست. بنابراین باید به رضایت دل و قضا راضی بود، حتی اگر شرایط دلت خوشایند نباشد. در نهایت، تأکید می‌شود که انسان هرچه در زمینه‌های مختلف آزادی عمل نداشته باشد، بهتر است به سرنوشت خود راضی باشد.
چنان سزد که ز کار جهان نفور بودکسیکه پیرو گفتار مردم داناست
هوش مصنوعی: سزاوار است که کسی که به گفتههای دیگران توجه میکند، از کارهای دنیا بیزار باشد.
ز بیوفائی گیتی اگر نئی آگاهبقصر خواجه نگه کن که اندرو پیداست
هوش مصنوعی: اگر از بیوفایی و ناپایداری دنیا آگاه نیستی، به قصر خواجه نگاه کن که در آن، این حقیقت به وضوح نمایان است.
درین سرا و درین صفه و درین مسندبسی امیر نشست و وزیر ازو برخاست
هوش مصنوعی: در این خانه و در این مکان و در این جایگاه، افراد زیادی مانند امیرو وزرا نشستهاند و بحثهایی انجام میدهند.
توهم روی و نمانی درین سرا جاویدگرت خوش آید و ورنه منت بگفتم راست
هوش مصنوعی: اگر تو بخواهی، میتوانی بر زندگی خود تسلط پیدا کنی و در این دنیا جاودانه بمانی. اما اگر این زندگی برایت خوشایند نیست، باید به واقعیتها به روشنی نگاه کنی.
چو اختیار نداری بسان ابن یمیننکوتر از همه کارت رضای دل بقضاست
هوش مصنوعی: وقتی که در موقعیتی اختیار و انتخاب نداری، بهتر است همچون ابن یمین، دل خود را به رضایت در سرنوشت بسپارید.