شمارهٔ ١٠٩
هوش مصنوعی: این شعر به مفهوم خداوند و خلقت هستی می‌پردازد. خداوند، با حکمت خود، انسان و عالم را آفرید و برای هر چیزی حدودی مشخص کرد. انسان‌ها نمی‌توانند در روز قیامت به خداوند بگویند که اعمالشان خوب یا بد بوده است، زیرا خودشان مسئول اعمالشان هستند. در نهایت، این عدالت خداوند است که برخی را به جهنم و برخی را به بهشت می‌فرستد، و این برای خردمندان شگفت‌انگیز است.
خدائی که بنیاد هستیت رابروز ازل اندر افکند خشت
هوش مصنوعی: خدایى که اساس وجود تو را از ابتدای زمان بنا نهاد، مانند سنگى را در ساختن یک بنا قرار داد.
گل پیکرت را چهل بامدادبدست خود از راه حکمت سرشت
هوش مصنوعی: گل زیبا و خوشبوی تو را در چهل صبح زود با دستان خود از طریق دانش و آگاهی شکل دادم.
قلم را بفرمود تا بر سرتهمه بودنیها یکایک نوشت
هوش مصنوعی: قلم را دستور داد تا تمام موجودات را یکی یکی بر سرت ثبت کند.
نزیبد که گوید ترا روز حشرکه این کار خوبست و آن کار زشت
هوش مصنوعی: نمیتوان گفت که در روز قیامت، کارهایی که انجام دادهای خوب است یا بد.
ندارد طمع رستن شاخ عودهر آنکس که بیخ شتر خار کشت
هوش مصنوعی: کسی که درخت خار کاشته است، نباید انتظار داشته باشد که از آن عود خوشبویی بدست آورد.
چو از خط فرمانش بیرون نه اندچه اصحاب مسجد چه اهل کنشت
هوش مصنوعی: وقتی که از دستورات او خارج شوند، نه تنها افراد مسجد بلکه اهل کلیسا نیز تحت تأثیر قرار میگیرند.
خرد را شگفت آید از عدل اوکه اینرا دهد دوزخ انرا بهشت
هوش مصنوعی: عقل و هوش از اینکه او به برخی افراد عذاب داده و به برخی دیگر پاداش میدهد، تعجب میکند و نمیتواند آن را درک کند.