شمارهٔ ١۶۵
هوش مصنوعی: شاعر به بلبل طبع شیرین نفسی اشاره دارد که آوازش عقل را مدهوش می‌کند. اما وقتی زمان نوا و سرزندگی به پایان می‌رسد، بلبل زبانش را می‌بندد و خاموش می‌شود. او در خزان زندگی خود، به یاد بهار جوانی‌اش نمی‌افتد و دیگر نمی‌تواند زیبایی‌های زندگی را ببیند. در نهایت، او از بیان احساساتش بازمی‌ماند و سکوت می‌کند.
مرا بلبل طبع شیرین نفسکز آواز او عقل مدهوش گشت
هوش مصنوعی: بلبلی که با صدای شیرین خود همه را مجذوب می‌کند، باعث شده که عقل و درک من گیج و حیران شود.
زبانی که وقت نوا میگشادفرو بست و یکسر از آن گوش گشت
هوش مصنوعی: زبان، زمانی که در حال نواختن و موسیقی بود، بسته شد و تمام توجه به سمت گوش معطوف گردید.
که اندر خزان مشیب اوفتادبهار شبابش فراموش گشت
هوش مصنوعی: در فصل پاییز، هنگامی که جوانی و سرسبزی او از یاد رفته است، ممکن است دچار رکود و کسادی شود.
نبیند گل خرمی ز آنسببزبانرا فرو بست و خاموش گشت
هوش مصنوعی: به خاطر آن دلیلی که باعث شده بود، دیگر گل زیبایی را نبیند و زبانش را ساکت کرد و خاموش شد.