شمارهٔ ١۶۴
هوش مصنوعی: این متن به نزاع‌های مکرر مردم اشاره دارد که معمولاً به خاطر مسائل و ارتباطات عاریه‌ای است. گوینده بیان می‌کند که او با کسی بر سر این مسائل درگیر نیست، زیرا می‌داند که در نهایت باید آنچه را که گرفته، پس بدهد. همچنین اشاره می‌کند که اگر لباس زیبا و گرانبهایی به امانت بگیرد، نگران خواهد بود که مبادا باعث ناراحتی یا تشویش دیگران شود.
مردمان با یکدیگر دائم نزاعی میکننداز برای آنک دارند از دگر کس عاریت
هوش مصنوعی: مردم همواره با یکدیگر درگیر و نزاع هستند، به خاطر اینکه هر کدام از آنها چیزی را از دیگری به امانت گرفتهاند.
من ندارم با کسی در سر نزاع از بهر آنکبی گمان داند که باید داد وا پس عاریت
هوش مصنوعی: من با هیچکس مشکلی ندارم، زیرا به خوبی میدانم که باید آنچه را که قرض گرفتهام، برگردانم و هیچکس نمیخواهد که درگیری به وجود بیاید.
گر پلاسی باشدم بیزحمت و تشویش خلقعارم آید ز آنکه پوشم در بر اطلس عاریت
هوش مصنوعی: اگر من در لباس ظاهری فاخر و زیبا باشم، هیچ احساس خوبی از آن ندارم و برعکس احساس شرمندگی میکنم، چون میدانم که این لباس هیچگاه از آن من نیست و فقط به امانت خواستهام.