شمارهٔ ١٧۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مفهوم عمر و خرد آدمی می‌پردازد. او تأکید می‌کند که اگر کسی در فهم و عقل خود نقصی نداشته باشد، نباید عمرش را بیهوده بگذارنند. شاعر می‌گوید هرچه را که بی‌جان می‌دانند، از آن نیک و بدی درک نمی‌کنند. انسان نیز اگر به شیوه‌ای بی‌فایده زندگی کند، از جماد و بی‌جان بودن فاصله‌ای نخواهد داشت. خواه او وجود داشته باشد یا نه، و از او نور و ظلمتی برنخیزد، در نهایت باید به زندگی و احساساتش ارزش بدهد. اگر زندگی‌اش پر از درد و ناامیدی باشد، نباید آن را نادیده گرفت. در کل، شاعر به اهمیت آگاهی و ارزش زندگی اشاره می‌کند.
نکند عمر خویشتن ضایعهر که در عقل او قصوری نیست
هوش مصنوعی: هر کسی که در عقل خود نقیصهای ندارد، نباید عمرش را بیهوده هدر دهد.
هر چه او را جماد میشمرندهیچش از نیک و بد شعوری نیست
هوش مصنوعی: هر چیزی که به نظر میرسد بیروح و بیاحساس است، در حقیقت از درک خیر و شر بیبهره نیست.
آدمی نیز اگر بهرزه زیدهمچنان از جماد دوری نیست
هوش مصنوعی: انسان اگر هم بیهوده و بیهدف زندگی کند، باز هم از خامی و بی‌جان بودن فاصله نمیگیرد.
خواه گو باش او و خواه مباشچون ازو ظلمتی و نوری نیست
هوش مصنوعی: هرچند که ممکن است با او باشی یا نباشی، در نهایت بین شما هیچ تفاوتی از نظر ظلمت و روشنایی وجود ندارد.
سور باید شمرد شیون اوچون ازو شیونی و سوری نیست
هوش مصنوعی: باید تعداد نالهها و زاریهای او را شمرد، زیرا هیچ نشانهای از خوشحالی و شادی در او وجود ندارد.