شمارهٔ ٢١٧
هوش مصنوعی: این شعر درباره ویژگی‌های انسانی و اخلاقی شخصیتی به نام امیر و خواجه منعم است که به اوصاف نیکو و کرامت اشاره می‌کند. شاعر می‌گوید کسی که همت بلندی دارد و همواره به دیگران و افراد نیازمند کمک می‌کند، می‌تواند به حقیقت بزرگ‌ترین شخص باشد. این فرد نه بر اساس ثروت و زیبایی ظاهری، بلکه به واسطهٔ بزرگ‌منشی، لطف و کرم خود شناخته می‌شود. در نهایت، او را نزد اهل علم و خرد به عنوان شخصی با جود و محبت بیحد و مرز می‌شناسند.
امیر و خواجه منعم کسی تواند بودکه پای همت بر فرق فرقدان دارد
هوش مصنوعی: فردی که در زندگی خود به موفقیتهای بزرگ و ارزشمندی رسیده و قادر است بر قلههای بلند و دشواریها غلبه کند، می‌تواند به مقام و قدرت دست یابد.
ز راه لطف و کرم بر سر وضیع و شریفدو دست خویش همه ساله زرفشان دارد
هوش مصنوعی: از طریق مهربانی و لطف، شخصی با دستهای خود هر ساله برای هر دو دسته از افراد عادی و محترم، برکتی فراهم می‌کند.
نه آنکه از زر و یاقوت او کله سازدنه آنکه او کمر لعل بر میان دارد
هوش مصنوعی: این شعر به این معناست که فردی به زیباییها و زینتهای ظاهری توجه نمیکند. او نه بر اساس ثروت و سنگهای قیمتی، بلکه به ارزشهای درونی و واقعی انسانها اهمیت میدهد. در واقع، این فرد از ظاهر و زیورآلات نمیگذرد و بیشتر به محتوا و عمق شخصیت دیگران توجه دارد.
کسی که نیست در او لطف و مردمی و کرممرا از آن چه که صد گنج شایگان دارد
هوش مصنوعی: کسی که در وجودش مهربانی، انسانیت و بخشش نیست، برای من ارزشش از آنچه که صد گنج با ارزش دارد، کمتر است.
کس آن بود که بنزدیک اهل علم و خردکه جود بیحد و الطاف بیکران دارد
هوش مصنوعی: هیچ کس به اندازه اهل دانش و خرد به خوبی و سخاوت بیپایان و محبتهای نامحدود نزدیک نیست.