شمارهٔ ٢٢١
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع سفر و تلاش در زندگی می‌پردازد. شاعر به دل خود می‌گوید که با وجود مشکلات و بارهایی که بر دوش دارد، چگونه می‌تواند به مقصد برسد. او به سبک‌روحی که باید در زندگی داشته باشد اشاره می‌کند و یادآوری می‌کند که اگر نیت و اخلاق خوبی داشته باشد، می‌تواند در این راه دشوار به هدفش برسد. همچنین، به این نکته توجه می‌کند که کسی که بار سنگینی بر دوش دارد، نمی‌تواند به راحتی حرکت کند و باید با شکیبایی و عقل در این مسیر گام بردارد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که آنچه در زندگی به دست می‌آورد، نتیجه تلاش و پختگی اوست.
ای دل آخر ترا که باد هوسبر تن زار ناتوان باشد
هوش مصنوعی: ای دل، بالاخره تو را چه شده است که خیالات و آرزوهایت، بر جسم ناتوان و رنجور تو فشار می‌آورد؟
کی توانی نهاد روی براهچون گه کوچ کاروان باشد
هوش مصنوعی: کسی نمی‌تواند به راحتی قدم روی زمین بگذارد، وقتی که در آن لحظه، کاروان در حال حرکت باشد.
خود گرفتم سبک روان گشتیبارت ایدل چو بس گران باشد
هوش مصنوعی: من خودم را سبک و رها کردم، اما تو با بار سنگین خود دلتنگ شدی، چون وقتی بار سنگین میشود، کارها دشوارتر میشوند.
چون کنی کی رسی بمقصد خویشخاصه کاین راه بیکران باشد
هوش مصنوعی: هرگاه بخواهی به هدف خود برسی، باید دقت کنی که این مسیر بسیار طولانی و بیپایان است.
لیکن ار خوی نیک همره تستقطع این ره بیک زمان باشد
هوش مصنوعی: اما اگر خوی نیک در کنار تو باشد، قطعاً این مسیر به مدت طولانی ادامه خواهد داشت.
هر که میزان گران رکاب کنداندرین ره سبک عنان باشد
هوش مصنوعی: هر کسی که به تلاش و سختکوشی بپردازد و در مسیری پرچالش گام بگذارد، در نهایت با تدبیر و آرامش به پیش میرود.
هر فطیری که پخته ئی همه عمرتوشه راه توهم آن باشد
هوش مصنوعی: هر گلی که در طول عمر خود میچینی، در واقع همان میوه تلاشها و زحمات توست که در مسیر زندگیات به کار میآید.