شمارهٔ ٢۶٠
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی به عادت انسان‌ها در نقل و انتقال داستان‌ها و یادآوری گذشته اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که هر قوم و ملتی برای خود داستان‌هایی قدیمی دارند و کرم (فردی یا گروهی) به لاف و گزاف‌گویی‌های مربوط به آن دوران می‌پردازد. اما برای آن‌هایی که پس از ما می‌آیند، باید اندوهگین بود زیرا آنها به حکایت‌های گذشته ما نخواهند پرداخت و داستان ما نیز فراموش می‌شود. در واقع، این شعر به تأمل درباره‌ی میراث فرهنگی و تأثیر زمان بر یادآوری‌های انسان‌ها می‌پردازد.
چه عادتست که انباء دهر هر قومیکرم به لاف ز عهد گذشته وا گویند
هوش مصنوعی: این یک عادت شده که هر قوم و ملتی، هنگام صحبت دربارهٔ زمانهای گذشته، از بزرگی و فضائل خود با ادعاهای بزرگ و پر زرق و برق سخن میگویند.
بر آن گروه بباید گریست کز پس ماحکایت کرم از روزگار ما گویند
هوش مصنوعی: باید بر حال آن دسته از افراد افسوس خورد که پس از ما، داستان ضعف و ناتوانی ما را بازگو خواهند کرد.