شمارهٔ ٢۶٢
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از ظلم و بی‌عدالتی موجود در جهان صحبت می‌کند. او شکایت دارد که چگونه تقدیر و سرنوشت افراد ضعیف را به سخره می‌گیرد و در عوض، قدرت و ثروت را به کسانی می‌دهد که شایستگی آن را ندارند. او به خصوص به جوانمردان و انسان‌های مخلص اشاره می‌کند که برای تأمین نیازهای خود، حتی آب از چهره‌شان می‌ریزد. شاعر از نام کسانی که به مال و جاه دنیا رسیده‌اند نیز به ننگ یاد می‌کند و احساس شرمندگی می‌کند که نام آنها را بر زبان بیاورد.
چه گویم گردش گردون دون راکه خس را بر سر اوج آسمان برد
هوش مصنوعی: چه بگویم از چرخش زمان که حتی موجود کم ارزشی مانند خس (خار) را به اوج آسمان میرساند.
جوانمردان و آدم زادگان راز بهر نانشان آب از رخان برد
هوش مصنوعی: جوانمردان و انسان‌های با فضیلت برای تأمین معاش خود، باید از چهره و زیبایی خویش مایه بگذارند و از آن بگذشت.
کسان را داد مال و جاه دنیاکه ننگ آید مرا خود نامشان برد
هوش مصنوعی: من به کسانی که مال و مقام دنیوی دارند، اهمیت نمیدهم؛ چون نام آنها برای من شرمآور است.