شمارهٔ ٢٧٨
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حسد و کینه‌ورزی افراد ناشناس صحبت می‌کند که به او آسیب رسانده‌اند. این افراد با نیرنگ و تزویر، سعی کرده‌اند تا بر او غلبه کنند و او را در معرض مشکلات قرار دهند. شاعر می‌گوید که این سختی‌ها به او رسیده است، اما در نهایت، او نیکی‌ها و خوبی‌ها را دریافت کرده و آن‌ها جزای اعمال بد خود را می‌بینند.
در باب من ز روی حسد یک دو نا شناسدمها زدند و کوره تزویر تافتند
هوش مصنوعی: برخی از انسانها به خاطر حسادت، درباره من سخنانی ناآشنا و نادرست گفتند و به تلاشهای خود برای پنهان کردن حقیقت ادامه دادند.
بر کارگاه خبث طبیعت که هستشانیکچند سال حلیت تلبیس بافتند
هوش مصنوعی: در محیطی که ویژگیهای منفی طبیعت انسان وجود دارد، برخی افراد سالها در تلاشند تا با ظاهری فریبنده، زشتیهای خود را بپوشانند.
تا در شب ضلال بسعی کمان چرخموی غرض بناوک حیلت شکافتند
هوش مصنوعی: در تاریکی و گمراهی شب، تلاش کردند تا با یک تیر و کمان، موی هدف را نشانهگیری کنند و با فریب و ترفند آن را بشکافند.
ظنشان چنان فتاد که غمها به من رسداز بسکه بهر غمز بهر سو شتافتند
هوش مصنوعی: این افراد به گونهای فکر کردند که غمها به سراغ من آمدند، چون به خاطر ناراحتیهای خود به هر طرف rushed.
رغما لا نفهم همه نیکی بمن رسیدو ایشان جزای فعل بد خویش یافتند
هوش مصنوعی: با وجود اینکه ما نمیفهمیم، تمام نیکی‌ها به من رسید و آن‌ها تنها مجازات کارهای بد خود را دریافت کردند.