شمارهٔ ٢٨٧

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با عقل خود سخن می‌گوید و از او می‌خواهد که وی را از غم‌های زندگی رهایی بخشد. عقل پاسخ می‌دهد که باید از دیگران یاری طلب کرد و دوستی‌های واقعی را بنا نهاد. او اشاره می‌کند که هیچ‌کس در این دنیا ندیده است که دوستی واقعی به باد برود. نهایتاً، شاعر به این نتیجه می‌رسد که هر کسی که در این دنیا تنها بماند، خداوند او را نیکی خواهد کرد.