شمارهٔ ٢٨٩
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نقد برخی افراد می‌پردازد که در دنیای قدیم به ثروت و دارایی‌های خود می‌بالند، ولی در واقعیت از برکات و نعمت‌ها بی‌بهره‌اند. او به کسانی که تنها به ظواهر و دارایی‌های مادی توجه دارند، هشدار می‌دهد که نباید خود را از دیگران متمایز تصور کنند، چرا که کسی که به بخل و خودخواهی زندگی کرده، نمی‌تواند به دیگران کمک کند یا از نعمت‌های واقعی بهره‌مند شود. در نهایت، شعر به ارزشیابی صداقت و بخشش می‌پردازد و تأکید می‌کند که در دنیای پر زرق و برق، تنها کسانی که از دل و جان به دیگران نیکی می‌کنند، واقعاً بزرگ و ثروتمند هستند.
در جهان کهن از عامه نو کیسه بسی استکه یکی ز آنهمه بر خوان پدر کاسه ندید
هوش مصنوعی: در دنیاهای قدیم، از میان مردم، افراد زیادی وجود دارند که هر کدام به نوعی از زندگی خود بهره‌مند هستند. اما در این میان، تنها یکی از آنها فرصت این را دارد که از سفره پدرش بهرهای ببرد.
دست کفچه مکن ایدل که ترا خوان ننهدآنکه خود را بجز از کاسه سر کاسه ندید
هوش مصنوعی: دستت را به سفیدی و لطافت نیاور؛ چون کسی که خود را جز در ظرف سرش نمیبیند، تو را به سفرهاش دعوت نخواهد کرد.
مطلب جود از انکس که همه عمر ز بخلدست همکاسه جز از صورت بر کاسه ندید
هوش مصنوعی: کسی که تمام عمرش به خاطر بخل و خودداری، از دیگران جز ظاهری از چند لقمه خوراکی چیزی ندیده، نمی‌تواند در مورد بخشندگی و صفات خوب اظهار نظر کند.