شمارهٔ ٣٠٠
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تضاد بین زیبایی‌های ظاهری و درونی اشاره می‌کند. او از سفیدی صورت و زیبایی خال و موی سیاه صحبت می‌کند و به این نکته می‌پردازد که زمان چگونه این زیبایی‌ها را تغییر می‌دهد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که حالتی که از سفیدی صورت و موی سیاه به دست آمده، به نوعی با چالش‌هایی که زندگی به او تحمیل کرده، مرتبط است.
سفید بود مرا روی و خال و موی سیاهزمانه بین بدل هر یکی چگونه نهاد
هوش مصنوعی: رنگ صورت من سفید بود و مویم سیاه، اما زمانه هر کدام از این زیبایی‌ها را به گونهای متفاوت جلوه داده است.
سفید روئی حالم شدست بهره مویسیاهرنگی مویم نصیب حال افتاد
هوش مصنوعی: من دلم شاد شده و چهرهام سفید شده، چرا که حالا موهای سیاه زیبایی دارم که به من خوشی میبخشند.