شمارهٔ ٣٠٧
هوش مصنوعی: شعر شهریار به توصیف خداوندی می‌پردازد که از میان تمامی موجودات یک انسان را برگزیده و مقام شاهی به او بخشیده است. شاعر به تضاد روز و شب و زیبایی‌های آسمان و زمین اشاره می‌کند و بیان می‌کند که انسان با وجود نعمت‌ها ممکن است در سختی‌ها و مشکلات دچار ضعف و سقوط شود. او بر این نکته تأکید دارد که انسان‌ها باید بر خویش ثابت قدم باشند و در مسیر خود پایدار بمانند. در پایان، شاعر به شخص خود اشاره کرده و احوالاتش را شرح می‌دهد.
شهریارا بدان خدای که اواز جهانت گزید و شاهی داد
هوش مصنوعی: ای شهریار، به آن خدایی که تو را از میان همه جهان برگزید و مقام پادشاهی را به تو عطا کرد.
روز و شب را زخم نیل فلکهم سفیدی و هم سیاهی داد
هوش مصنوعی: روز و شب به طور همزمان تحت تأثیر تغییرات آسمانی قرار دارند و هر کدام نشانههایی از روشنی و تاریکی را به ما نشان میدهند.
ز بر آسمان و زیر زمینگاه قسمت بماه و ماهی داد
هوش مصنوعی: از آسمان و زیر زمین، سهمی به ما داده شده است که نشان از برخورداری و تقسیم نعمت‌ها دارد.
که مرا مر کبیست کز سستیتن بیکباره در تباهی داد
هوش مصنوعی: مرا مرگی است که به خاطر ضعف بدن، ناگهان در آتش عذاب فرومیرود.
کرده بر خویشتن خری ثابتهر که بر اسبیش گواهی داد
هوش مصنوعی: هر کسی که بر اسبش گواهی می‌دهد، خود را به واسطه این کار ثابت کرده است.
باز ماند رهی ز راه گرشباره باد پا نخواهی داد
هوش مصنوعی: اگر در مسیر زندگی تلاش و کوشش نکنی و به باد و شرایط ناملایم دل ببندی، از راه درست و موفقیت دور میمانی.
نظری کن که بنده ابن یمینشرح احوال خود کماهی داد
هوش مصنوعی: لطفاً نگاهی بینداز به من، بندهای که فرزند یمین هستم و حال و روز خود را برایت روایت میکنم.