شمارهٔ ٣١٠
هوش مصنوعی: این شعر درباره اهمیت و بزرگی شخصیتی است که به عنوان نماینده دولت و دین معرفی می‌شود. شاعر به ستایش نعمت‌هایی که از این فرد میبارد، می‌پردازد و باران جود و کرم او را رمز شکوفایی امیدها و خوشبختی‌ها می‌داند. همچنین، شاعر به زیبایی‌های زندگی و خوشی‌های ناشی از وجود این شخصیت اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها امید باقی‌مانده از دولت او، آب گل‌سرخ است. به طور کلی، شعر حاکی از قدردانی و تمجید از ویژگی‌های مثبت این شخصیت می‌باشد.
ضیاء دولت و دین ایکه ما در ارکانبصد قران چو تو فرزند نامور نارد
هوش مصنوعی: نور و روشنی دولت و دین ما، که در اساس و بنیاد خود به اندازه صد قرآن است، مانند تو، فرزند برجسته و نامدار، قرار دارد.
بخشکسال کرم بر سر نهال امیدز ابر دست تو باران جود میبارد
هوش مصنوعی: باران بخشش و مهربانی تو بر سر درخت امید میبارد و آن را سرزنده و شکوفا می‌کند.
کمینه چاکرت امروز با سه چاریار لطیفبباغ عمر گل خرمی همیکارد
هوش مصنوعی: امروز کمینه، خدمتگزار شما، با سه دوست خوشخلق به باغ شادی و زیبایی زندگی رفتهام.
بیمن دولت تو هست جمله اسبابشجز آب رز ز تو آنهم امید میدارد
هوش مصنوعی: بدون وجود تو، تمامی وسایل و ابزار این دنیا بیارزشاند؛ فقط آب گلهای سرخ به امید خوشبختی از توست.