شمارهٔ ٣۵١
هوش مصنوعی: ابن یمین در این شعر به بیان خود می‌پردازد و بر این نکته تأکید می‌کند که سخنانش از عمق و دانش برخوردارند. او بر این باور است که کسی نمی‌تواند به خوبی شعر او را درک کند، و اگر کسی بخواهد او را با دیگر شاعران مقایسه کند، به اشتباه می‌افتد. او همچنین احساس رنج می‌کند زمانی که آثارش مورد تحسین افرادی شوند که خود را نمی‌شناسد. شاعر به نوعی از تنهایی و عدم درک آثارش توسط دیگران سخن می‌گوید.
من ابن یمینم که چون طبع منسخن را بدانش اساسی کند
هوش مصنوعی: من ابن یمین هستم و وقتی که طبیعت من به سخن می‌پردازد، آن را بر پایه و اساس دانش شکل میدهد.
نرانم سخن آنچنان گر کسیکه خواند دلم زو هراسی کند
هوش مصنوعی: نمیتوانم به طور مستقیم درباره موضوعی صحبت کنم، اگر کسی از سخنانم باعث ترس و نگرانی دلش شود.
اگر سامری بیند این ساحریسخن وقف بر لا مساسی کند
هوش مصنوعی: اگر سامری این جادوگری را ببیند، سخنانش را فقط به کسانی می‌گوید که از لمس چیزهای حرام بپرهیزند.
ندارد ز شعرم کسی آگهیکه بر شعر غیرش قیاسی کند
هوش مصنوعی: کسی از شعر من باخبر نیست که بتواند آن را با شعر دیگران مقایسه کند.
من آنلحظه رنجم ز اشعار خویشکه تحسین آن ناشناسی کند
هوش مصنوعی: در آن لحظه که به خاطر شعرهایم ناراحت میشوم، چون کسی ناشناس آن را تحسین کند.