شمارهٔ ٣٨٩

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از باد صبحدم می‌خواهد که به آستان دوست بگذرد و از جمال و نفیس‌بودن او بگوید. او به حقیقتی اشاره دارد که در هر قرن چون او شاعری نمی‌آید و جملاتش از دیگران دلنشین‌تر است. با وجود اینکه او از دوست دور است، اما احساس نزدیکی به او دارد و می‌داند که دوست هم از شوق او آگاه است. در نهایت، شاعر درخواست دارد که به یاد او دربارۀ سلطان زمانه‌اش سخن بگوید و او را ستایش کند. این شعر در واقع بازتابی از عشق، شور و آرزوی وصال است.