شمارهٔ ۴١٧
هوش مصنوعی: در این شعر، نویسنده دنیا را به مثالی تشبیه می‌کند که انسان‌ها مانند افرادی هستند که از مستراح بهره می‌برند. در ابتدا ممکن است این وضعیت خوشایند نباشد، اما چون نیاز به آن دارند، ناگزیر از استفاده از آن هستند. با این حال، وقتی حاجت برطرف شد، فوراً از آن مکان خارج می‌شوند، زیرا انسان‌های عاقل در آنجا نمی‌مانند. در انتها نویسنده به اهمیت شنیدن پند و نصیحت خردمندان اشاره می‌کند و می‌گوید که درک عمیق از وضعیت و کارهای شایسته بسیار ارزشمند است.
حضرت اصحاب دنیا را مثالی گفته اندعرضه دارم گرچه بعضی را نیاید دلپذیر
هوش مصنوعی: گاه گفته شده که میتوان به دنیا و اهل آن مثالی زد تا بهتر درک شود، هرچند برخی ممکن است این مثال را نپسندند.
نسبتش با مستراحی کرده اند از بهر آنکباشد از بهر قضای حاجت از وی ناگزیر
هوش مصنوعی: او را به خاطر نیاز به رفتن به دستشویی با مستراح نسبت دادهاند، تا نشان دهند که برای رفع نیازهای ضروری به آن احتیاج داریم.
لیک چون حاجت برآمد زود از آنجا در روندز آنک عاقل نبود اندر وی زمانی جایگیر
هوش مصنوعی: اما وقتی که نیاز پیش آمد، سریع از آنجا خارج میشود، زیرا در آن مکان، عاقل کسی نیست که مدتی درنگ کند.
گر بگوش دل نیوشی پند ارباب خردانیت حالی بس شگرف و انیت کاری بی نظیر
هوش مصنوعی: اگر با گوش دل به سخنهای حکیمان گوش دهی، حالتی حیرتآور و کاری بینظیر برایت به وجود خواهد آمد.