شمارهٔ ۴٣۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از تهیدستی و فقری که به آن دچار شده، شکرگزاری می‌کند. او با بی‌نیازی از دنیای مادی و با اشاره به زندگی گل و خار، به این نکته اشاره دارد که اگر در شرایط مرفه‌تری بود، ممکن بود با فشار و سختی بیشتری مواجه شود. او اعتراف می‌کند که با وجود تمام عیوب و مشکلاتش، از اینکه در حال حاضر آزادانه زندگی می‌کند و تحت فشار نیست، خوشنود است. در نهایت، او به خداوند شکر می‌گذارد که حتی با کمی دارایی، از سختی‌های بسیار دور است.
شکرها میکنم در این ایامکه تهیدست گشته ام چو چنار
هوش مصنوعی: در این روزها که به نیاز و فقر دچار شدهام، شکرگزار هستم و احساس میکنم مانند درخت چنار که با وجود سختیها همچنان ایستاده و سرپا است.
ز آنکه چون گل اگر زرم بودیدست گیتی مرا نهادی خار
هوش مصنوعی: اگر مانند گل زیبا و زرخیز بودی، دنیا بر من سختی و خار روشن میکرد.
بستدندی بصد شکنجه و چوببقیاس جماعت زر دار
هوش مصنوعی: زجر و شکنجه کردن مردم عادی به اندازهای که صاحبان ثروت و قدرت نیز تحت تأثیر قرار بگیرند.
من چنین گشتمی که اکنونممفلس و با هزار عیب و عوار
هوش مصنوعی: من به این حال و روز افتادهام که اکنون بیپول و با هزاران عیب و نقص هستم.
شکر ایزد بر آن همیگویمکه درین فترت و تغلب کار
هوش مصنوعی: من از خداوند سپاسگزارم که در این زمانه سخت و تلخ، کارها را به خوبی پیش میبرم.
گرچه اندک بضاعتم باریسودم آمد شکنجه بسیار
هوش مصنوعی: گرچه داراییام کم است، اما با این حال، سختیها و رنجهای زیادی را تحمل کردهام که در نهایت به نفع من تمام شده است.