شمارهٔ ۴۵٢
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به این نکته اشاره دارد که نام و آوازه انسان، چه نیک باشد و چه بد، در پایان زندگی‌اش اهمیتی ندارد. وقتی که فرد از دنیا می‌رود، دیگر چه فخر و چه عاری برایش باقی نمی‌ماند. تنها چیزی که اهمیت دارد، یاد و اثر اوست که در ذهن دیگران باقی می‌ماند. پس از مرگ انسان، هرچه که از او بماند، مهم نیست، زیرا او دیگر در دنیا نیست.
مرا نام اگر نیک و گر بد بودچو رفتم از آنم چه فخر و چه عار
هوش مصنوعی: اگر نام من خوب یا بد باشد، وقتی که از این دنیا بروم، دیگر فرقی نمیکند که این نام چقدر موجب افتخار یا شرمندگی است.
کسی را سزد فخر و ار عار بودکه ماند ز من در جهان یادگار
هوش مصنوعی: شخصی شایسته است که به خود ببالد و از اینکه در این دنیا یاد و نامی از او باقی مانده است، خجالت نکشد.
پس از من اگر هر چه باشد رواستچو من دامن افشانده ام زین غبار
هوش مصنوعی: پس از من هر چه اتفاق بیفتد برایم مهم نیست، زیرا من خود را از این غبار رهانیدهام و در آن آزادی یافتهام.