شمارهٔ ۴٩۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دشواری‌های نوشتن درباره شخصیت‌های برجسته و مقامات بالای جامعه سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که وقتی می‌خواهد از وزیر و مقام‌های بلندمرتبه بنویسد، در مقابل انتظارات و خواسته‌ها دچار مشکل می‌شود. او تأکید می‌کند که حتی فقیران هم آرزو دارند درباره صاحبان قدرت خوب نوشته شود و به نوعی از اهمیت موقعیت آنها در جامعه اشاره دارد. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که مقام‌های عالی به گونه‌ای رسیده‌اند که حتی گدایان نیز از آنها توقع دارند که در موردشان به خوبی نوشته شود.
دوری در آمدست که راضی نمیشودکمتر کسی که صدر معظم نویسمش
هوش مصنوعی: دور شدن از محبوب آنقدر سخت است که کمتر کسی میتواند با آن کنار بیاید، به ویژه کسی که مقام و جایگاه بالایی دارد.
آخر وزیر را چه نویسم که هر فقیردارد طمع که صاحب اعظم نویسمش
هوش مصنوعی: آخر کار چه بگویم درباره وزیر، چون هر فرد نیازمندی آرزو دارد که او را به مقام بزرگی برسانم و به عنوان شخص مهمی معرفی کنم.
منصب بدان رسیده که اکنون گدای کوینپسند دار ز شاه جهان کم نویسمش
هوش مصنوعی: من به مقام و مرتبهای دست یافتهام که دیگر نمیتوانم به عنوان گدای در کوی کسی زندگی کنم و از شاه جهان کمتر از آنچه که شایستهام، نخواهم نوشت.