شمارهٔ ۵١٧
هوش مصنوعی: این شعر به مفهوم دوستی و ناامیدی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که اگر دوستی نیاید، تمام امیدها بر باد می‌رود و ترس‌ها نیز به واقعیت تبدیل نمی‌شوند. او همچنین به شرایط دشوار در میانه بلاها اشاره می‌کند و این پرسش را مطرح می‌کند که چه کسی می‌داند چه چیزی در صبح جدید اتفاق می‌افتد. در کل، این شعر به عدم قطعیت در زندگی و تأثیر دوستی بر امید و ترس پرداخته است.
بدوستی که نیاید امیدها همه راستنه نیز هر چه بترسند از آن شود واقع
هوش مصنوعی: اگر دوستی نیاید، تمام امیدها به حقیقت نخواهد پیوست و آنچه همگان از آن میترسند، به وقوع خواهد پیوست.
چو در میانه هر دو بلا شبی باشدچه داند آنکه چه سازد بصبحدم صانع
هوش مصنوعی: وقتی در میان سختیها و مشکلات، شبی تاریک و نا امیدی پیش میآید، کسی نمیداند که در صبح چه خالق یا صانعی چه کار خواهد کرد.