شمارهٔ ۵٢٢
هوش مصنوعی: این شعر به نقد وضعیت شاعران و ارزش کار آنان می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که شاعری نمی‌تواند از طریق شعر به درآمد و معیشت خوبی دست یابد، زیرا کار شاعران که بدون نور و حقیقت است، فاقد ارزش واقعی است. او همچنین نشان می‌دهد که درخواست اجرت برای دروغ‌گویی نادرست و زشت است. به طور کلی، شاعر به اهمیت صداقت و حقیقت در شعر و دشواری معیشت شاعران اشاره می‌کند.
شاعری نیست پیشه ئی که ازورسدت نان بتره تره بدوغ
هوش مصنوعی: هیچ شاعری وجود ندارد که از او بتوانی نان بهتری به دست بیاوری.
زان بود کار شاعران بی نورکه ندارد چراغ کذب فروغ
هوش مصنوعی: شاعران اگر به حقیقت دست نیابند، آثارشان مانند کارهایی میشود که بدون نور و روشنایی انجام میشود؛ چرا که دروغ هیچ روشنی و واقعییتی ندارد.
راستی سخت زشت و بیمعنی استاجرتی خواستن برای دروغ
هوش مصنوعی: خواستن پاداش برای دروغ، واقعاً کار ناپسند و بیمعنایی است.