شمارهٔ ۵٢٣
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نقد موقعیت و رفتار برخی افراد می‌پردازد. او به توصیف ویژگی‌های افرادی می‌پردازد که با وجود ناتوانی‌هایشان، از موقعیت‌ها سوءاستفاده می‌کنند و کارهای نابجایی انجام می‌دهند. شاعر به این مطلب اشاره دارد که حتی اگر فردی تلاش کند خود را بهبود بخشد، اما در اصل ناتوانی‌هایش به او اجازه نمی‌دهد به موفقیت برسد. همچنین، او به انتقاد از افرادی می‌پردازد که نادرست تربیت شده‌اند ولی در جایگاه‌های بالا قرار دارند. به‌طور کلی، پیام شعر نشان‌دهنده نابرابری در توانمندی‌ها و نادرستی‌های تربیتی است.
ای سپهر بیحفاظ دون نوازصرفه میکن گاهگاهی در صروف
هوش مصنوعی: ای آسمان که بیپناهی و تحت حمایت نیستی، گاهی اوقات به آرامی به خاطر نیاز به چیزهایی میپردازی که قابل قبول نیستند.
کارهائی کز تو میآید بروناهل دانش را نمیباشد وقوف
هوش مصنوعی: کارهایی که از تو سر میزند برای عالمان و دانایان قابل درک و فهم نیست.
تربیتها میکنی نا اهل راچشم شهبازی همیداری ز کوف
هوش مصنوعی: تو به نااهلها آموزش میدهی، زیرا چشم شهباز در کوفه را هم داری.
سگ نخواهد کرد شیری در شکارگر کنی ز اطلس جل او را یا ز صوف
هوش مصنوعی: سگ بهخودش جرات نمی‌دهد که به شیر حمله کند، حتی اگر او را با پارچهای گرانبها بپوشانی یا زرهای از پشم بپوشی.
از تو گر یابند زخم اهل هنرعیب نبود ماه تابان را خسوف
هوش مصنوعی: اگر اهل هنر از تو زخم و عیب پیدا کنند، ایرادی ندارد؛ چرا که ماه تابان نیز زمانی خسوف دارد.
گر تو با ابن یمین باشی بکینز آن چه باک او را چو هست ایزد رئوف
هوش مصنوعی: اگر تو با ابن یمین باشی، نگران نباش؛ زیرا خداوند مهربان او را حمایت میکند.