شمارهٔ ۵۵٢
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به مشکلات و چالش‌های زندگی اشاره می‌کند و از فرد می‌خواهد که در برابر سختی‌ها صبور باشد و ناامید نشود. او به دوری از صحبت با نادانان توصیه می‌کند، زیرا این نوع گفتگوها می‌تواند انسان را به مشکلات بیشتری دچار کند. همچنین، به این نکته اشاره دارد که شهوت و آرزوهای بی‌پایه به آبروی انسان آسیب می‌زنند. شاعر همچنین بر اهمیت هنر و مهارت تأکید می‌کند و می‌گوید که داشتن هنر می‌تواند خوشبختی و سعادت را به ارمغان بیاورد. در نهایت، او فرد را به جستجوی قناعت و آرامش در زندگی دعوت می‌کند، تا بتواند از مشکلات عبور کند.
دلا ز وقت بد خود جزع مکن ز نهارصبور باش چه دانی نکو شود ایدل
هوش مصنوعی: ای دل، در زمانه بد خود ناامید نباش و از خواب بیدار شو. صبور باش، زیرا چه میدانی که در آینده چه خوب پیش خواهد آمد.
مجوی صحبت نادان از آن همی ترسمکه همچو صحبت سنگ و سبو شود ایدل
هوش مصنوعی: از گفتگو با نادان بپرهیز؛ چرا که میترسم این گفتوگو مانند تعامل با سنگ و سبو شود و بیثمر بماند.
بترک صحبت او گیر کز فضیحت اوبسیط خاک پر از گفتگو شود ایدل
هوش مصنوعی: اگر از صحبت او بپرهیزی، زیرا که ناپسندیهای او باعث میشود که حتی خاک هم از حرفهای او پر شود.
فروغ شهوت و سوزش مده بباد املکه آبروی تو چون آب جو شود ایدل
هوش مصنوعی: به ذوق خود و شور و هیجان افزودن را رها کن، زیرا اگر این کار را کنی، حیثیت و اعتبار تو مانند آب زلال و بینقص خواهد بود.
بگرم مهری دوران مباش غره ازانککه بیگناه ترا کینه جو شود ایدل
هوش مصنوعی: اگر در دل خود مهر و محبت برای دیگران داری، گول این را نخور که ممکن است کسی بدون دلیل از تو کینه به دل بگیرد.
هنر طلب که هنرمند را سعادت و بختبروزگار کهن ماه نو شود ایدل
هوش مصنوعی: تمایل به هنر باعث میشود که هنرمند در دوران قدیم شبیه به ماه نو، خوشبختی و سعادت را تجربه کند.
هنر چو مشک بود مشک کی نهان ماندجهان ز نفحه او پر ز بو شود ایدل
هوش مصنوعی: هنر مانند مشک است؛ خوشبو و پر از عطر. هرگز نمیتواند پنهان بماند، زیرا جهان از عطر و بوی آن پر میشود.
کنون چو ابن یمین را هنر پناهی نیستکه لطف بیند اگر سوی او شود ایدل
هوش مصنوعی: اکنون که ابن یمین هنری برای پناه بردن ندارد، اگر به سمت او برود، لطفی نخواهد دید.
بکنج عافیت ارام یافت تا پایشمگر بگنج قناعت فرو شود ایدل
هوش مصنوعی: در گوشهٔ آسایش آرام میگیرد تا هنگامی که قناعت در دلش جای بگیرد، ای دل!