شمارهٔ ۵۶۴

هوش مصنوعی: این شعر به نقد شخصی می‌پردازد که دچار تزویر و نفاق است و در دنیا مغرور شده است. او گمان می‌کند که بزرگی و ثروت نشانه‌ی مقام اوست، در حالی که بزرگترین دلایل برای کرم و نیکی در وجودش نیست. شاعر به نقص‌های او اشاراتی دارد و می‌گوید که ایمان او ضعیف و از یاد سلف غافل است. او به چنان حالتی دچار است که نمی‌تواند معنای واقعی خوبی را درک کند و در عین حال، در وجودش بخل و خباثت کامل است. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که چنین فردی به بهشت نمی‌رسد و عقل او همواره در بند است.