شمارهٔ ۶١٠
هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهنده‌ی بیان احساس ارادت و احترام شاعر به سلطان تاجبخش است. شاعر به فرمان سلطان به پیش او می‌رود و برای ستایش او شعر می‌سراید. او با تلاش و خلاقیت، کلمات و معانی را باهم می‌آمیزد تا مدح سلطان را با زیبایی بیان کند. در نهایت، با اشاره به قدرت و طبیعت خود، به این نتیجه می‌رسد که موفقیت‌هایش ناشی از برکت و لطفی است که از جانب سلطان دریافت کرده است.
سلطان تاجبخش مرا پیش تخت خواندبر امتثال حکم بناچار تافتم
هوش مصنوعی: سلطان تاجبخش مرا به نزد خود فراخواند و به دلیل اطاعت از فرمان او، ناگزیر به آنجا رفتم.
تا زر زنم بمدحت او بوته ضمیرصد ره بتاب آتش اندیشه تافتم
هوش مصنوعی: تا زمانی که در ستایش او بگویم، صد بار افکار و احساسات درونم مانند شعلۀ آتش میجوشد و میتابد.
وز بهر ارمغانی او دیبه ثنااز تار و پود لفظ و معانی ببافتم
هوش مصنوعی: به خاطر هدیهای که او به من داده، از الیاف کلام و معانی ستایشش را بافتهام.
چون گشت روشنش که من اندر گه بیانموی سخن بناوک فکرت شکافتم
هوش مصنوعی: زمانی که پرده از روی موضوع برداشته شد و حقیقت مشخص شد، من در آن لحظه توانستم با دقت و عمیقنگری درباره آن سخن بگویم و افکار خود را به وضوح بیان کنم.
در بازوی فصاحت گردنکشان نظماز قوت طبیعت خود رشته بافتم
هوش مصنوعی: در توانایی بیان خود، به کمک نیروهای طبیعی، به راحتی و استحکام نظم و قافیهای زیبا و پرقدرت ایجاد کردهام.
تشریف خاص خویشتنم داد و عقل گفتکز برکت برامکه بود آنچه یافتم
هوش مصنوعی: خودم را با مقام و ارزشی خاص آراستهام و عقل به من یادآوری کرد که آنچه به دست آوردهام، نتیجهی نعمتها و برکتهاست.