شمارهٔ ۶١٨
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان می‌کند که انسان خردمند در زندگی به هیچ نتیجه‌ای نرسیده و حضور دیگران، به ویژه مردم عادی، هیچ فایده‌ای ندارد. او به این نتیجه می‌رسد که نباید در زندگی خود را به غصه و رنج‌های شبانه وا دارد و تصمیم می‌گیرد نفسش را به آرامش وادارد و از درد و رنج بی‌جا دوری کند. او قول می‌دهد که داستان‌های خود را برای کسی بازگو نکند و از منت کشیدن نیز پرهیز کند. شاعر به این نکته می‌رسد که با داشتن لقمه و گوشه‌ای از زندگی، نیازی به زحمت و سختی بیشتر ندارد.
ظفر نیافت خردمند در جهان روزیبهیچ فائده دیگر از حضور کرام
هوش مصنوعی: خردمند در جهان نتوانسته هیچ فایده‌ای از حضور افراد باکرامت به دست آورد.
زمانه هیچ تعدی نکرد با خاصانبتر ز صحبت مشتی عوام کالانعام
هوش مصنوعی: زمانه به افراد ویژه و برجسته هیچ ظلمی نکرده است که بدتر از معاشرت با گروهی از مردم عادی باشد.
عهد کردم که بعد ازین همه عمرغصه روز و رنج شب نکشم
هوش مصنوعی: قسم خوردم که بعد از این، دیگر هیچ غم و ناراحتیای را روزها تحمل نکنم و شبها هم به رنج و درد نگذرانم.
نفس خود را ادب کنم بهنررنج و الام بی ادب نکشم
هوش مصنوعی: من خودم را وادار میکنم تا به بهترین شکل با رنج و سختیها کنار بیایم و اجازه نمیدهم که بیادبی و ناپسندی مرا تحت تاثیر قرار دهد.
قصه خود بنزد کس نبرممنت هیچ زن جلب نکشم
هوش مصنوعی: من داستان زندگی خود را به کسی نمیگویم و هیچ گونه انتظار و خواستهای از دیگران ندارم.
لقمه و گوشه ئی کفاف منستگوشه ئی گیرم و تعب نکشم
هوش مصنوعی: من از زندگی خود انتظار زیادی ندارم و تنها یک تکه کوچک از آن را میطلبم که برایم کافی باشد، تا با زحمت و دردسر کمتری مواجه شوم.