شمارهٔ ۶١٧
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که آیا ممکن است به بزرگانی که در نظر داریم، سلام کنیم. او از حالت حاضر و غایب خود و دیگران می‌گوید و می‌خواهد از آن‌ها سؤال کند تا بفهمد در زندگی چه مسیری را انتخاب کند؛ آیا عمر خود را در سفر بگذراند یا در جای خود بماند. شاعر به آرزوهای ناپخته اشاره می‌کند و می‌پرسد تا کی باید به آرزوهای بی‌فایده ادامه دهیم.
در نهایت، او بر این باور است که بهتر است نفس سرکش را کنترل کنیم و به گوشه‌نشینی و قناعت پناه ببریم و آن را به عنوان جایی بی‌همتا و مهم در زندگی‌مان قرار دهیم.
صاحبا گر چنین همی شایدکه بهر یک مهت سلام کنیم
هوش مصنوعی: دوست عزیز، اگر امکانش باشد، ما میتوانیم به هر یک از تو همانند یک معشوق سلام بگوییم.
ما چه حاضر چه غائب از در توهم برین قصه را تمام کنیم
هوش مصنوعی: ما چه در کنار تو باشیم و چه دور از تو، باید این داستان را به پایان برسانیم.
کز تو پرسیم و تو جواب دهیکه ازین هر دوان کدام کنیم
هوش مصنوعی: ما از تو سوالی داریم و تو پاسخ بده که از این دو گزینه، کدام را انتخاب کنیم.
در سفر آریم عمر بسریا به بنگاه خود مقام کنیم
هوش مصنوعی: در زندگی ممکن است تصمیم بگیریم که به سفر برویم و عمرمان را در آنجا بگذرانیم، یا اینکه در جایی که هستیم بمانیم و موقعیت خود را تثبیت کنیم.
چند ازین دیگ آرزو پختنتا کی این آرزوی خام کنیم
هوش مصنوعی: چقدر باید در دنیای آرزوها منتظر بمانیم و از آرزوهای نیمهکاره بهره ببریم؟
پس همان به که نفس سرکش راگوشمالی دهیم و رام کنیم
هوش مصنوعی: بهتر است که نفس سرکش خود را کنترل کنیم و به آن نظم و انضباط بدهیم.
گوشه عزلت و قناعت رابارگاه امیر نام کنیم
هوش مصنوعی: زندگی در گوشهای از انزوا و با روحیه قناعت را میتوان به عنوان مکانی با ارزش و بزرگ مانند بارگاه یک امیر دانست.