شمارهٔ ۶٢۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر میگوید که اگر تقدیر به خواستههای دلش نرسد، دچار اضطراب و نگرانی در برابر دیگران نخواهد شد. او قصد دارد با عقل و تفکر، غم و اندوه را از دلش پاک کند و مانند ابن یمین، به قناعت بپردازد و به خود زحمت اضافی ندهد.
گر نگردد فلک بکام دلمخلق را اضطراب ننمایم
هوش مصنوعی: اگر دنیا بر وفق مراد دل من نباشد، نباید به دیگران نشان دهم که دچار اضطراب و نگرانی هستم.
زنک اندوه را بصیقل عقلاز دل آئینه وار بزدایم
هوش مصنوعی: با عقل و فکر خود، غم و اندوه را از دل پاک کرده، مانند آئینهای شفاف و بیعیب بسازیم.
همچو ابن یمین شوم قانعخویشتن را صداع نفزایم
هوش مصنوعی: من همچون ابن یمین، به قناعت بسنده میکنم و خودم را زحمت نمیدهم تا چیزی را بیشتر از نیازم بخواهم.