شمارهٔ ۶٣١
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی تبعات منفی طمع و آرزوهای دنیوی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که هر بلایی که بر سر انسان‌ها می‌آید، از طمع و خواسته‌های بی‌پایان ناشی میشود. او تأکید می‌کند که اگر آدم از طمع دوری می‌کرد، از بهشت طرد نمی‌شد. در نهایت، شاعر به خواننده توصیه می‌کند که از طمع دور بماند تا دلش شاد و خوش باشد.
هر بلائی که میشود واقعدرمیان خلایق عالم
هوش مصنوعی: هر مشکلی که برای مردم جهان پیش می‌آید، به نوعی اتفاق میافتد.
چون نکو بنگری طمع باشدمنشأ آن بلا ز بیش و زکم
هوش مصنوعی: اگر به خوبی نگاه کنی، میبینی که طمع باعث بروز مشکلات و بدبختیها میشود، چه از زیادی آن و چه از کمبودش.
گر نبودی طمع نیفتادیاز بهشت برین برون آدم
هوش مصنوعی: اگر آدمی طمع نمیورزید، هرگز از بهشت برین بیرون نمیرفت.
هر که نقش طمع ز لوح ضمیربسترد وارهد ز محنت و غم
هوش مصنوعی: هر کسی که آرزوها و توقعات بیجا را از ذهن خود متخلی کند، از درد و رنج رهایی مییابد.
از طمع دور باش ابن یمینگر دلی بایدت خوش و خرم
هوش مصنوعی: از آرزوهای بیهوده دوری کن، ای فرزند یمین؛ زیرا اگر میخواهی دلی شاد و خوشحال داشته باشی، باید از طمع خود پرهیز کنی.