شمارهٔ ۶۴۴
هوش مصنوعی: این شعر به این معنی است که آنچه که زمان نمیبیند و زمین نمیشنود، در درون ما وجود دارد. شاعر از مخاطب دعوت میکند که بیاید و این زیبایی یا حقیقت نهفته را در گل ما ببیند. به نوعی، اشاره به عمیقتر بودن تجربیات انسانی و زیباییهای درونی دارد.
آنچه ندیدست دو چشم زمانو آنچ بنشیند دو گوش زمین
هوش مصنوعی: چشمان زمان هیچ گاه چیزی را که دیده نشده است، نمیتوانند ببینند و گوشهای زمین نیز درست همان چیزها را نمیشنوند.
در گل ما آنک نبودست آنخیز و بیا در گل ما این ببین
هوش مصنوعی: در گلستان ما چیزی نیست، پس بیا و این زیبایی را در گل ما مشاهده کن.